روزگار غریبیست ... تابه کی مماشات !
هفتاد روز شد که این عزیزان هموطن هیچ چیز نخوردند.
پس ازهفتاد روز، پزشکان و کادر پزشکی ساکنان ليبرتی، زنگهای خطر را به صدا در آورده اند و هشدار می دهند. هم چنان که پزشکانی که اعتصابيهای برلين و لندن و ژنو و اتاوا و ملبورن را زير نظر دارند نيز همين هشدارها را تکرار می کنند و می گويند که اگر اقدامی برای پايان دادن به اين اعتصاب غذا، صورت نگيرد يک فاجعه انسانی اجتناب ناپذير است.
تا آنجا که به اعتصابی ها مربوط می شود، آنها عزم جزم کرده اند که تا رسيدن به خواسته های به حق خود، اعتصابشان را ادامه دهند. فرد فرد آنها تأکيد کرده اند که مصممند، به هر قيمت، ولو اين که به قيمت زندگی شان، يا وارد آمدن ضايعات غيرقابل جبران به جسم و جانشان منجر شوند، به اعتصاب خود ادامه خواهند داد.
اعتصابی ها چه می خواهند؟ مشروع ترين و بديهی ترين خواسته يی که در دنيا متصور است! اولاً ، 7اشرفی، شامل 6زن مجاهد که آدمکشان مالکی روز 10شهريور (اول سپتامبر) پس از قتل عام 52مجاهد اشرفی ربوده اند، آزاد شوند! ثانياً ، ارائهٴ تضمين معتبر و عملی از سوی آمريکا و سازمان ملل در مورد حفظ جان و سلامت ساکنان ليبرتی و اين که مانند آنچه در اشرف و همچنين در ليبرتی اتفاق افتاد، هدف حمله و کشتار قرار نگيرند. به طور خلاصه حق حيات برای خودشان و برای 7همرزم گروگانشان می خواهند؛ آيا اين انتظار زيادی است؟!
اما تا کنون، آمريکا و سازمان ملل و همچنين اتحاديه اروپا بر اين خواسته های مطلقاً به حق و مشروع چشم و گوش بسته و سکوت و بی عملی پيشه کرده اند. به رغم اين که هم چنان که خانم اشتون کميسر روابط خارجی اتحاديه اروپا تصريح کرد، آنها به روشنی می دانند که نيروهای ويژه مالکی آنها را چگونه و در کدام زندانها و تحت چه شرايطی نگه داشته اند.
تابه کی بی عملی .... اما بدانند که تاريخ داور بی گذشتی است و به نيکی از آنها ياد نخواهد کرد!
پس ازهفتاد روز، پزشکان و کادر پزشکی ساکنان ليبرتی، زنگهای خطر را به صدا در آورده اند و هشدار می دهند. هم چنان که پزشکانی که اعتصابيهای برلين و لندن و ژنو و اتاوا و ملبورن را زير نظر دارند نيز همين هشدارها را تکرار می کنند و می گويند که اگر اقدامی برای پايان دادن به اين اعتصاب غذا، صورت نگيرد يک فاجعه انسانی اجتناب ناپذير است.
تا آنجا که به اعتصابی ها مربوط می شود، آنها عزم جزم کرده اند که تا رسيدن به خواسته های به حق خود، اعتصابشان را ادامه دهند. فرد فرد آنها تأکيد کرده اند که مصممند، به هر قيمت، ولو اين که به قيمت زندگی شان، يا وارد آمدن ضايعات غيرقابل جبران به جسم و جانشان منجر شوند، به اعتصاب خود ادامه خواهند داد.
اعتصابی ها چه می خواهند؟ مشروع ترين و بديهی ترين خواسته يی که در دنيا متصور است! اولاً ، 7اشرفی، شامل 6زن مجاهد که آدمکشان مالکی روز 10شهريور (اول سپتامبر) پس از قتل عام 52مجاهد اشرفی ربوده اند، آزاد شوند! ثانياً ، ارائهٴ تضمين معتبر و عملی از سوی آمريکا و سازمان ملل در مورد حفظ جان و سلامت ساکنان ليبرتی و اين که مانند آنچه در اشرف و همچنين در ليبرتی اتفاق افتاد، هدف حمله و کشتار قرار نگيرند. به طور خلاصه حق حيات برای خودشان و برای 7همرزم گروگانشان می خواهند؛ آيا اين انتظار زيادی است؟!
اما تا کنون، آمريکا و سازمان ملل و همچنين اتحاديه اروپا بر اين خواسته های مطلقاً به حق و مشروع چشم و گوش بسته و سکوت و بی عملی پيشه کرده اند. به رغم اين که هم چنان که خانم اشتون کميسر روابط خارجی اتحاديه اروپا تصريح کرد، آنها به روشنی می دانند که نيروهای ويژه مالکی آنها را چگونه و در کدام زندانها و تحت چه شرايطی نگه داشته اند.
تابه کی بی عملی .... اما بدانند که تاريخ داور بی گذشتی است و به نيکی از آنها ياد نخواهد کرد!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر