December 23, 2016
شرح کامل این نامه که در اختیار بنیاد اکیر محمدی قرار داده شده است را در زیر می خوانید:
این روزها جهت پیگیری یک مساله حقوقی به دادگاه حقوقی تبریز واقع در
میدان آذربایجان مراجعه کرده بودم. در کمال ناباوری و حیرت، مشاهده کردم که
در دادگستری تبریز و در بدو ورود مراجعین به داخل ساختمان دادگستری که
باید تلفن های همراه خود را تحویل دهند، جهت نگهداری گوشی های مردم، از
آنها کرایه نگهداری دریافت میکنند! البته تحت عنوان شرم آور “کمک به
زندانیان تبریز”! کمکهایی که هیچگاه به زندانیان تعلق نگرفته و نخواهد
گرفت.
با مشاهده این اقدام شرم آور مسئولین دادگستری تبریز، این نکته در ذهن
هر ببیننده ای متصور میشود که آیا به راستی در کشوری که بزرگترین ذخایر
گازی جهان و روزانه بیش از سه میلیون بشکه صادرات نفت و مشتقات نفتی و غیره
و ذالک وجود دارد، جهت کمک به زندانیان آن باید صدقه جمع آوری کرد؟ آنهم
از نوع اجباری اش؟!
این اتفاقات ننگین درحالی رخ میدهد که این روزها، همه جا سخن از انتقال
بودجه سالیانه و حتی وجوهات و سپرده های مردم تحت عنوان وثیغه و ده ها مورد
دیگر، به حسابهای شخصی رییس فساد گستر دستگاه قضاء به منظور استفاده از
سود سپرده های آن میباشد که در حسابی سرانگشتی مبلغی بیش از ۲۲ میلیارد
تومان ماهیانه، برآورد شده است!
و باز در گشت و گذاری که در سطح شهر میکنیم، به انبوهی از چادرهایی
برخورد میکنیم که در مقابل اکثر مساجد شهر تحت عنوان جمع آوری کمک های
مردمی به مردم مظلوم حلب، دایر شده است.
که البته ما نمیخواهیم هیچ بحثی در اینکه مردم حلب مستحق این کمک ها هستند یا نه داشته باشیم، چراکه وقتی به یاد این نکته نغز می افتیم که میگوید “چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است” خود به خود یاد مدارس و خانه های خشتی روستاهای سیستان و بلوچستان و کردستان و دیگر مناطق محروم می افتیم؛ و اگر هنوز چنین هستیم و چنان مینماییم، آیا منظور از تمامی این شوها و نمایش های مضحک نه غیر از آنست که میخواهند با سرمایه های این کشور به قدرت نمایی ها و ماجراجویی های منطقه ای خود بپردازند؟
بگذریم از کمک های هشتصد میلیون دلاری سالیانه به جنبش حماس در فلسطین و اعطاء بودجه سه میلیارد دلاری به حزب الله لبنان و ساختن ضریح های حرم چهار تن از امامان شیعیان در کربلا و نجف و سامرا و کاظمین، که هزاران کیلو طلا در آن بکار رفته و یمن و افغانستان هم که جای خود دارد.
و آیا به راستی چنین کشوری، جهت کمک به زندانیانش نیاز به جمع آوری کمک های مردمی و صدقه های اجباری دارد؟!
و یا اصلا اگر بخواهیم بهتر بگوییم، در کشوری که دستگاه قضائی اش به بیش از شصت روز اعتصاب غذای زندانیان سیاسی اش نظیر آرش صادقی و علی شریعتی و مرتضی مرادپور و… تا به این حد بی اعتنا میباشد و جان انسانها، اندک بهائی در پیش چشمانش ندارد، آیا به راستی دغدغه اش میتواند کمک به زندانیان باشد؟
که البته ما نمیخواهیم هیچ بحثی در اینکه مردم حلب مستحق این کمک ها هستند یا نه داشته باشیم، چراکه وقتی به یاد این نکته نغز می افتیم که میگوید “چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است” خود به خود یاد مدارس و خانه های خشتی روستاهای سیستان و بلوچستان و کردستان و دیگر مناطق محروم می افتیم؛ و اگر هنوز چنین هستیم و چنان مینماییم، آیا منظور از تمامی این شوها و نمایش های مضحک نه غیر از آنست که میخواهند با سرمایه های این کشور به قدرت نمایی ها و ماجراجویی های منطقه ای خود بپردازند؟
بگذریم از کمک های هشتصد میلیون دلاری سالیانه به جنبش حماس در فلسطین و اعطاء بودجه سه میلیارد دلاری به حزب الله لبنان و ساختن ضریح های حرم چهار تن از امامان شیعیان در کربلا و نجف و سامرا و کاظمین، که هزاران کیلو طلا در آن بکار رفته و یمن و افغانستان هم که جای خود دارد.
و آیا به راستی چنین کشوری، جهت کمک به زندانیانش نیاز به جمع آوری کمک های مردمی و صدقه های اجباری دارد؟!
و یا اصلا اگر بخواهیم بهتر بگوییم، در کشوری که دستگاه قضائی اش به بیش از شصت روز اعتصاب غذای زندانیان سیاسی اش نظیر آرش صادقی و علی شریعتی و مرتضی مرادپور و… تا به این حد بی اعتنا میباشد و جان انسانها، اندک بهائی در پیش چشمانش ندارد، آیا به راستی دغدغه اش میتواند کمک به زندانیان باشد؟
ف.س فعال سیاسی و مدنی -و زندانی سیاسی سابق
نوشین ارشادی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر