6:35:43 AM 1393/1/9

کنفرانس روز جهانی زن در پاريس

يونايتدپرس: اميدی جديد برای زنان ايرانی

يونايتدپرس بين المللی: «بقلم اديت باوور عضو پارلمان اروپا از 2004 تا کنون، وی رئيس گروه همبستگی زنان، برای ايران آزاد می باشد

اميد و تغيير، دو تکيه کلام اوباما در کارزار انتخاباتی او (و کارزار انتخاباتی اکثر رهبران جديد) به طور برجسته ای در گفتگوهای مربوط به ر ئيس جمهور ايران حسن روحانی در ميان جامعه بين المللی مطرح می شود. ولی برای مردم ايران و به ويژه زنان، فقط دو تغيير حقيقی رخ داده است: تغيير در لفاظی های رژيم و تغيير در آزار و اذيتهای داخلی، که از زمان روی کارآمدن روحانی بيشتر شده است. تاآنجا که به اميد برمی گردد، تنها اميد واقعی که نسبت به تغيير مثبت باقی مانده است، در اقدام بين المللی نهفته است. ارزيابی و تعهد مجدد نسبت به مساوات 51 درصد جمعيت جهان بسيار مهم است. اين دقيقاً کاری است که شورای ملی مقاومت ايران، در تاريخ اول مارس، پيشاپيش روز جهانی زن، با برگزاری کنفرانسی در پاريس که من نيز در آن شرکت داشتم انجام داد. رئيس جمهور منتخب مقاومت ايران، مريم رجوي سخنران اصلی جلسه بود و گروه تحسين برانگيزی از سخنرانان و شخصيتهای برجسته بين المللی به وی پيوستند.

ما بارها در پارلمان اروپا صدای خود را عليه بدرفتاری با زنان در ايران بلند کرده ايم. من به طور خاص نسبت به سرنوشت حدود هزار زن، اعضای اپوزيسيون دموکراتيک ايران، سازمان مجاهدين خلق ايران که در حال حاضر در وضعيت غيرقابل تحمل شبيه به زندان در کمپ ليبرتی در نزديکی فرودگاه بغداد نگه داشته می شوند نگران بوده ام. آنها به طور سيستماتيک توسط نيروهای عراقی مورد حمله قرار می گيرند و تهديد به استرداد به ايران می گردند. ايران، تحت رياست رئيس جمهور جديد خود، وضعيت قرون وسطايی، تحقير آميز و درجه دوم زنان را تحکيم کرده است. رژيم ايران ذاتاً يک رژيم مذهبی است که تحت کنترل مطلق يک ”ولی فقيه“ ، علی خامنه ای، که حکومت وی، بنا به گفته خانم رجوی، ”برمبنای صدور تروريسم، تبعيض مذهبی و زن ستيزی“ بنا شده است، می باشد. بسياری از لايحه های تبعيض آميز مربوط به دوره احمدی نژاد، در دولت ”ميانه رو“ ی روحانی تبديل به قانون شده است... با اين که تصور چشم انداز جايگزينی يک رژيم تندرو، غيردموکراتيک و سرکوبگر دشوار است، مريم رجوی به درستی چشم انداز خوش بينانه ای را در سخنرانی اخير خود حفظ کرده است ”.
35سال پيش، يک رژيم بنيادگرا در ايران به قدرت رسيد و سيستم آپارتايد جنسی مبتنی بر حذف و انقياد زنان را برپا ساخت. ولی در مقابل آن، يک جنبش عميقاً دموکراتيک، که به تساوی اعتقاد داشت و آنتی تز نظم بنيادگرايی است، برای سرنگونی آن بپا خاست“. اين اپوزيسيون در تضاد بارزی با رژيمی است که نه تنها حقوق زنان را نقض می کند، بلکه همواره يکی از بدترين ناقضين حقوق بشر در جهان است... فقط طی سال جاری، بين 80 تا 95 اعدام علنی طی دوره رياست جمهوری رئيس جمهور ”ليبرال“ ايران وجود داشته است. در خارج، ايران مسئول تعداد مطلقاً سرسام آوری از قتلها بوده است. در سوريه، اين رژيم يک متحد حياتی در قتل عام حدود 140هزار مرد، زن و کودک سوريه ای بوده است. رژيم ايران بدترين همسايه برای عراق بوده است، و بمباران و قتل عام شهروندان بی دفاع در رمادی، فلوجه، بغداد و سراسر کشور را تسهيل کرده است. شواهد بسياری وجود دارد که اين حملات را به نيروی قدس رژيم مرتبط می سازد. در عين حال که اين اقدامات هم وحشت آفرين و هم فراگير است، جهان نبايد مرعوب لفاظی های بی فايده گردد... اقدامات رژيم از روی استيصال است. بی ثباتی و ترس معمولاً علت چنين سرکوبهايی هستند، و جهان نبايستی تحريمهای اقتصادی را الآن، بر مبنای يک يا دو سخنرانی اميدوار کننده متوقف کند. به دليل حمايتهای ريشه يی و فراگير بوده است که تا اين ميزان جلو آمده ايم. ما بايستی به تلاشهای خود برای زنان، حقوق بشر و دموکراسی ادامه بدهيم. دموکراسی، اميد و تغيير را ممکن می سازد، و در دموکراسيها، اين کلمات نبايستی لفاظيهای توخالی باشند، بلکه بايد در عوض فراخوان به تغيير باشند»..