12:41:30 PM 1393/3/5
اعتصاب بازار طلافروشان تهران
|
یک
هفته است که بازار چند شهر بزرگ کشور در التهابند. گرانی سرسام آور مواد
اولیه، رکود و تورم افسارگسیخته و نداشتن مشتری از یکطرف و زورگوییهای
دولتی برای اخاذیهای مالیاتی و عوارض گمرکی از طرف دیگر فریادها را بلند
کرده است. در تبریز بازاریان از روز 27اردیبهشت دست به اعتصاب زدند و دو
روز بعد در تهران بازاریان صنف پارچه فروش، نخ فروش و سراجی ها در برابر
ادارهٴ مالیات تجمع اعتراضی برپا کردند. یک بازاری گفت: ”ما مشکلات مالیاتی
داریم از ما مالیات بسیار زیاد می گیرند. قادر نیستیم چنین مالیاتی را
بپردازیم، اما به زور از ما می گیرند. از ما دو میلیون و نیم سه میلیون پول
می گیرند، در نتیجه زن و بچه های ما گرسنه می مانند. آنها هر سال 500
-600هزار تا روی مالیاتها می کشند، بدون این که ملاحظه ای بکنند. می گویند
که قانون یک طرفه است! یک کلمه می گویند قانون است و تمام! این قانون را کی
درست کرده، ما نمی دانیم! حساب و کتاب نمی کنن همین طور زوری می گیرند از
ما“
بازار طلافروشان اصفهان هم هم چنان در حال اعتصاب و تعطیل است. روز چهارم خرداد تعدادی از آهن فروشان بازار شادآباد تهران در اعتراض به افزایش مالیاتها اعتصاب کردند و مغازه های خود را باز نکردند.
جمعی از کسبه بازار شکلات فروشان تهران هم روز شنبه 3خرداد در اعتراض به اخاذی مالیاتی اعتصاب کردند. آنها همچنین در داخل بازار تجمع اعتراضی برگزار کردند.
طی روزهای اخیر طلافروشان بازارهای تهران، ارومیه، مراغه و کسبه خیابان لاله زار تهران، به تناوب دست به اعتصاب زده اند و هر روز هم شمار بیشتری از بازاریان به صفوف اعتصاب می پیوندند. دروغ از آب درآمدن وعده هایی که آخوند روحانی در تبلیغات انتخاباتی مطرح می کرد، باعث خشم و اعتراض بیش از پیش بازاریان شده است. یک تولیدکننده جزء در بازار تهران وضعیت را این طور توصیف کرد:
”در رأس مشکلات ما تولید کننده ها، اول خود دولت است. البته تولید کننده های گردن کلفت وضعشان خوب است و با کارهایی که دولت می کند، وضع آنها بهتر هم می شود، اما وضع تولید کننده های جزء بدتر می شود. در حال حاضر در بازارهای فروش، اکثر فروشنده ها یا نیستند یا فروش نمی کنند، چند روز است که مغازه ها را بسته اند. در واقع از عید به بعد ما کار نمی کنیم، اجناسمان همین طور مانده است، هیچ درآمد و هیچ تولیدی نداریم. کارخانه های دولتی خودشان فروش نمی کنند. و در این میان تولید کننده های جزء مثل من مجبورند حقوق 8-9 کارگر را بدهند در حالی که هیچ درآمدی هم نداریم. اینها همه اش ضربه به تولیدکننده می زند».
روند فزایندهٴ حرکتهای اعتراضی بازار البته کاملاً قابل پیش بینی بود. زیرا رژیم ولایت فقیه در تمامیتش هرگز توان حل معضلات اقتصادی کشور را ندارد. این موضوعی است که حتی کارشناسان رژیم هم به آن اذعان دارند. یک اقتصاددان حکومتی به نام محسن رنانی در 27اسفند سال 92 پیش بینی کرد: «جامعه ایران از دو تا سه ماه بعد از عید ارزیابی اش از دولت روحانی تمام می شود و وارد فاز تصمیم نهایی می شود. امروز، اقتصاد ایران مملو از عدم اطمینان است و دولت روحانی هم نمی تواند آن را از عدم اطمینان خارج کند و در شرایط عدم اطمینان سیستماتیک، مردم دیگر نمی توانند عقلانی تصمیم بگیرند، چون همه چیز هر روز در تغییر است و پی درپی شوک های اجتماعی و سیاسی به آنها وارد می شود بنابراین آنها دیگر به فردا هم اعتماد ندارند». (روزنامه حکومتی جوان 16فروردین 93)
بازار طلافروشان اصفهان هم هم چنان در حال اعتصاب و تعطیل است. روز چهارم خرداد تعدادی از آهن فروشان بازار شادآباد تهران در اعتراض به افزایش مالیاتها اعتصاب کردند و مغازه های خود را باز نکردند.
جمعی از کسبه بازار شکلات فروشان تهران هم روز شنبه 3خرداد در اعتراض به اخاذی مالیاتی اعتصاب کردند. آنها همچنین در داخل بازار تجمع اعتراضی برگزار کردند.
طی روزهای اخیر طلافروشان بازارهای تهران، ارومیه، مراغه و کسبه خیابان لاله زار تهران، به تناوب دست به اعتصاب زده اند و هر روز هم شمار بیشتری از بازاریان به صفوف اعتصاب می پیوندند. دروغ از آب درآمدن وعده هایی که آخوند روحانی در تبلیغات انتخاباتی مطرح می کرد، باعث خشم و اعتراض بیش از پیش بازاریان شده است. یک تولیدکننده جزء در بازار تهران وضعیت را این طور توصیف کرد:
”در رأس مشکلات ما تولید کننده ها، اول خود دولت است. البته تولید کننده های گردن کلفت وضعشان خوب است و با کارهایی که دولت می کند، وضع آنها بهتر هم می شود، اما وضع تولید کننده های جزء بدتر می شود. در حال حاضر در بازارهای فروش، اکثر فروشنده ها یا نیستند یا فروش نمی کنند، چند روز است که مغازه ها را بسته اند. در واقع از عید به بعد ما کار نمی کنیم، اجناسمان همین طور مانده است، هیچ درآمد و هیچ تولیدی نداریم. کارخانه های دولتی خودشان فروش نمی کنند. و در این میان تولید کننده های جزء مثل من مجبورند حقوق 8-9 کارگر را بدهند در حالی که هیچ درآمدی هم نداریم. اینها همه اش ضربه به تولیدکننده می زند».
روند فزایندهٴ حرکتهای اعتراضی بازار البته کاملاً قابل پیش بینی بود. زیرا رژیم ولایت فقیه در تمامیتش هرگز توان حل معضلات اقتصادی کشور را ندارد. این موضوعی است که حتی کارشناسان رژیم هم به آن اذعان دارند. یک اقتصاددان حکومتی به نام محسن رنانی در 27اسفند سال 92 پیش بینی کرد: «جامعه ایران از دو تا سه ماه بعد از عید ارزیابی اش از دولت روحانی تمام می شود و وارد فاز تصمیم نهایی می شود. امروز، اقتصاد ایران مملو از عدم اطمینان است و دولت روحانی هم نمی تواند آن را از عدم اطمینان خارج کند و در شرایط عدم اطمینان سیستماتیک، مردم دیگر نمی توانند عقلانی تصمیم بگیرند، چون همه چیز هر روز در تغییر است و پی درپی شوک های اجتماعی و سیاسی به آنها وارد می شود بنابراین آنها دیگر به فردا هم اعتماد ندارند». (روزنامه حکومتی جوان 16فروردین 93)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر