#ایران#iran# حمایت زنان خانه دار از زندانیان اعتصابی

 ما جمعی از زنان خانه دار که که خود را کارگرخانگی ومحروم از هرگونه حق و حقوقی از جمله بیمه و دستمزد و مزایا میدانیم در طول شبانه روز فقط چند ساعت استراحت و خواب داریم. 

هرصبح اولین عضو خانواده ایم که بیدار میشود و آخرین نفری هستیم که شب هنگام با خستگی بخواب میرود.

 فعالیتی همیشگی ودائم، بی وقفه ، تکراری ، بدون مرخصی و تعطیلات. حاصل دسترنج ما در بازارکار قابل  مشاهده نیست. بهمین خاطر بعنوان کارگر به حساب نمی آئیم . حال آنکه خدماتی که به اعضاء خانواده ارائه میدهیم آنان را آماده و مهیا برای فعالیت فردای آنروزمینماید.یا مثلا" کودکان را برای آینده واستفاده از نیرو و استعداد وتوانشان برای جامعه پرورش میدهیم. ارائه خدماتی که سودش را جامعه میبرد بدون اینکه خود ما بعنوان یک انسان بهره ای از این تلاشهای دائمی ببریم.

    با چنین حجمی از کار گسترده و تعطیل ناپذیرهم در قوانین موجود قضایی و هم بواسطه تسلط سنت های حاکم ، بسیار به ما ظلم شده است.

 ما به این بی حقوقی ها و بی حرمتی ها معترضیم . ارتباط و نشست و برخاست با سایر زنان به اصطلاح خانه دار مدتهاست که مارا به جایی رسانید که به حق و حقوق واقعیمان آشنا شویم. دیگر نمیپذیریم که بلحاظ حقوقی نصف مرد هستیم. دیگر نمیپذیریم که ضعیفه ایم.

دیگر نمیپذیریم که کارمان به حساب نیاید. .ما زنان بعنوان کارگران خانگی بابت کارمان در خانه که بسیار متنوع، طولانی و خسته کننده وتکراری است،  باید دستمزد مناسب کارمان را داشته باشیم. همچون دیگر کارگران زن خانه دار در اروپا و سایر نقاط جهان.

از آنجایئکه خودرا کارگرخانگی میدانیم از خواست و مطالبه همه کارگران جامعه در جهت رفاه و آسایش و امنیت بیشتر در زندگی دفاع میکنیم.

ما به زندانی کردن کارگران و معلمان که با فعالیت های خود برای بهترشدن سطح معیشتشان وبهبود شرایط زندگی برای اکثریت جامعه تلاش میکنند معترضیم. ما از فعالینی که برعلیه میزان دستمزد حقیرانه چند برابر زیر خط فقر فعالیت میکنند ویا علیه اخراج سازی ها و برای دفاع از منافع میلیونها بیکار تلاش میکنند، پشتیبانی میکنیم.

در نتیجه از آقایان جعفر عظیم زاده و اسماعیل عبدی که اینگونه تلاشها را برای بهبود شرایط زندگی اکثریت جامعه انجام میدهند و از خواست اعتصاب غذایشان که حذف اتهامات امنیتی از این فعالیتهای معیشتی است ، جانبداری میکنیم.  

گرچه اعتصاب غذا مرگ تدریجی و موجب صدمات بسیار بر جسم و جان انسان است. 

 اما برای این عزیزان راهی جز این مسیر برای طرح و پیگیری مطالبه قانونی و حق طالبانه شان که خواسته همه کارگان و معلمان است باقی نگذاشته اند.

امروز پس از 14 روز اعتصاب غذا دیگر توان و انرژی برای این عزیزان نمانده و قطعا" ادامه آن موجب حوادث ناگواری است که قوه قضائیه با بی توجهی اش مسئول عواقب غیر قابل پیش بینی برای آنان خواهدبود.

 "جمعی از زنان کارگرخانگی"

23 اردیبهشت 95

---

اتحادیه آزاد کارگران ایران