23 ارديبهشت 1396
دانشجو آنلاین 96/2/23:«نامه ی دبیر سابق و
عضو کنونیِ انجمن علمی پردیس هنرهای زیبا خطاب به حیدری ریاست دانشکده، با
مضمونِ حمایت از اعتراضات اخیر دانشجویان هنر و حمایت از شورای صنفی هنرهای
زیبا
متن نامه بدین شرح است:
بسمه تعالی
تفکیک مسائل دانشجویان به مسائل علمی و صنفی و دیگر تقسیمات به این دلیل است که بتوانند مشکلات خود را بهتر و راحت تر پیگیری کنند و الا منطقاً همه میدانیم در اثر و آنچه محصول کار است تمام این مسائل به هم مرتبط و یکپارچهاند. در یک سال گذشته اتفاقاتی در مجموعهی پردیس افتاد که نشان داد اساتید محترم مسئول، درک درستی نسبت به این موضوع ندارند و از تفکیک مسئولیتها برای از سرِ خود وا کردنِ مشکلات دانشجویان استفاده میکنند. به این سبب و با توجه به پیگیری های ارزشمند شورای صنفی پردیس هنرهای زیبا، بر خود واجب دیدم به عنوان یکی از اعضای انجمنهای علمی پردیس و دبیر سابق کل انجمنهای پردیس هنرهای زیبا نکاتی را به محضر مبارکتان یادآوری کنم:
بسیاری از رشتههای پردیس، با تمام شاکلهی محکم و مجزایی که دارند، در مقام عمل و در سطح اجتماعی رشته هایی هستند که در اصطلاح میانرشتهای خوانده میشوند. برای مثال کم کردن ارتباط دو رشته ی مرمت شهری و شهرسازی که به واسطه ی بیرون راندن رشتهی شهرسازی از مجموعه ی پردیس در یک سال گذشته و دیگراقدامات اتفاق افتاد باعث غریبتر شدن ادبیات این دو رشته نسبت به یکدیگر میشود که در تصمیمسازیهای آیندهی شهری بسیار موثر خواهد بود .
یکجانبه انگاشتن رابطهی استاد و شاگرد در مجموعهی پردیس: به این معنا که گویا فقط یکی از این طرفین دارای احترام است و در بسیاری از موارد اساتیدی به سبب داشتن اختیارات آموزشی به راحتی به دانشجویان بیاحترامی میکنند و حتی به وظایف عادی چون دادن گواهی اشتغال به تحصیل یا معرفینامههای علمی برای تحقیقات دانشجویی عمل نمیکنند. درست است شأن آموزگار آجل است؛ اما این شأن و احترام مانع شأن انسانی یک دانشجو نیست. اگر در تضاد قرار بگیرد فردی که اختیار بیشتری دارد قطعا سهم بیشتری در ایجاد شرایط نامطلوب خواهد داشت.
از دست رفتن حقوق صنفی دانشجو تاثیری مستقیم بر کیفیت و سطح علمی دانشجو و در نتیجه سطح علمی دانشگاه دارد این امر آنقدر واضح و مبرهن است که در شرایطی تعجب میکنم اساتید محترم که خود به وقت مناسب پیگیر خواستههای صنفی اساتید از دانشگاه هستند و در آن شرایط نبود امکانات صنفی را یکی از مهمترین دلایل کم شدن کیفیت آموزشی میدانند، چهطور در مواردی که دانشجویان مورد بیمهری قرار میگیرند از این تجربهی شخصی استفاده نمیکنند. مثالهای اینگونه شرایط بسیارند؛ اگر صلاح دیدید حضوری عرض می کنم.
بنده به عنوان دانشجوی دانشگاه تهران تا آخر عمر خود را نسبت به دانشگاه تهران حساس میدانم و این بخشی از فرهنگ و هویت انسانی ماست که نسبت به داشتههای این سرزمین حساس باشیم. حال در شرایطی به سر میبریم که تصمیماتی آیندهی هنر های زیبا را تحت تاثیر قرار میدهند و تصمیمگیران انتظار بیتفاوتی از دانشجویان حال حاضر را دارند و با تفکیکهای صنفی و علمی سعی در جداسازی حساسیتهای دانشجویی وبی پاسخ ماندن سوالات اساسی دانشجویان دارند.
در کلام آخر به عنوان دانشجویی که ازاساتید بزرگوارم یاد گرفتم نسبت به حفط و ترمیم و احیا و البته رشد داشتههای ارزشمند این سرزمین بیتفاوت نباشم، از حضرتتان در خواست دارم انتظار نداشته باشید نسبت به یکی از «گاه» های زمانی و مکانی این سرزمین که دانشگاه تهران و پردیس هنرهای زیباست بی تفاوت باشم و صرفاً حائزان مسئولیتی موقت را مجاز به هر گونه تصمیمی در خصوص آن بدانم. این فضا و این مکان، آمال و آرزوی بسیاری از جوانان و نوجوانان ایران زمین است پس نسبت به حفظ هویت آن که وجود تمام رشتههای هنرهای زیبا در آزادیهای مدنی و علمی است اهتمام بورزید و با سخن گفتن شفاف از مشکلات و تنگناها با دانشجویان فضا را برای رشد این مجموعهی علمی فراهم بیاورید.
ارادتمند
سید هادی رضوی
عضو انجمن علمی مرمت و احیای بناها و بافتهای تاریخی».
متن نامه بدین شرح است:
بسمه تعالی
تفکیک مسائل دانشجویان به مسائل علمی و صنفی و دیگر تقسیمات به این دلیل است که بتوانند مشکلات خود را بهتر و راحت تر پیگیری کنند و الا منطقاً همه میدانیم در اثر و آنچه محصول کار است تمام این مسائل به هم مرتبط و یکپارچهاند. در یک سال گذشته اتفاقاتی در مجموعهی پردیس افتاد که نشان داد اساتید محترم مسئول، درک درستی نسبت به این موضوع ندارند و از تفکیک مسئولیتها برای از سرِ خود وا کردنِ مشکلات دانشجویان استفاده میکنند. به این سبب و با توجه به پیگیری های ارزشمند شورای صنفی پردیس هنرهای زیبا، بر خود واجب دیدم به عنوان یکی از اعضای انجمنهای علمی پردیس و دبیر سابق کل انجمنهای پردیس هنرهای زیبا نکاتی را به محضر مبارکتان یادآوری کنم:
بسیاری از رشتههای پردیس، با تمام شاکلهی محکم و مجزایی که دارند، در مقام عمل و در سطح اجتماعی رشته هایی هستند که در اصطلاح میانرشتهای خوانده میشوند. برای مثال کم کردن ارتباط دو رشته ی مرمت شهری و شهرسازی که به واسطه ی بیرون راندن رشتهی شهرسازی از مجموعه ی پردیس در یک سال گذشته و دیگراقدامات اتفاق افتاد باعث غریبتر شدن ادبیات این دو رشته نسبت به یکدیگر میشود که در تصمیمسازیهای آیندهی شهری بسیار موثر خواهد بود .
یکجانبه انگاشتن رابطهی استاد و شاگرد در مجموعهی پردیس: به این معنا که گویا فقط یکی از این طرفین دارای احترام است و در بسیاری از موارد اساتیدی به سبب داشتن اختیارات آموزشی به راحتی به دانشجویان بیاحترامی میکنند و حتی به وظایف عادی چون دادن گواهی اشتغال به تحصیل یا معرفینامههای علمی برای تحقیقات دانشجویی عمل نمیکنند. درست است شأن آموزگار آجل است؛ اما این شأن و احترام مانع شأن انسانی یک دانشجو نیست. اگر در تضاد قرار بگیرد فردی که اختیار بیشتری دارد قطعا سهم بیشتری در ایجاد شرایط نامطلوب خواهد داشت.
از دست رفتن حقوق صنفی دانشجو تاثیری مستقیم بر کیفیت و سطح علمی دانشجو و در نتیجه سطح علمی دانشگاه دارد این امر آنقدر واضح و مبرهن است که در شرایطی تعجب میکنم اساتید محترم که خود به وقت مناسب پیگیر خواستههای صنفی اساتید از دانشگاه هستند و در آن شرایط نبود امکانات صنفی را یکی از مهمترین دلایل کم شدن کیفیت آموزشی میدانند، چهطور در مواردی که دانشجویان مورد بیمهری قرار میگیرند از این تجربهی شخصی استفاده نمیکنند. مثالهای اینگونه شرایط بسیارند؛ اگر صلاح دیدید حضوری عرض می کنم.
بنده به عنوان دانشجوی دانشگاه تهران تا آخر عمر خود را نسبت به دانشگاه تهران حساس میدانم و این بخشی از فرهنگ و هویت انسانی ماست که نسبت به داشتههای این سرزمین حساس باشیم. حال در شرایطی به سر میبریم که تصمیماتی آیندهی هنر های زیبا را تحت تاثیر قرار میدهند و تصمیمگیران انتظار بیتفاوتی از دانشجویان حال حاضر را دارند و با تفکیکهای صنفی و علمی سعی در جداسازی حساسیتهای دانشجویی وبی پاسخ ماندن سوالات اساسی دانشجویان دارند.
در کلام آخر به عنوان دانشجویی که ازاساتید بزرگوارم یاد گرفتم نسبت به حفط و ترمیم و احیا و البته رشد داشتههای ارزشمند این سرزمین بیتفاوت نباشم، از حضرتتان در خواست دارم انتظار نداشته باشید نسبت به یکی از «گاه» های زمانی و مکانی این سرزمین که دانشگاه تهران و پردیس هنرهای زیباست بی تفاوت باشم و صرفاً حائزان مسئولیتی موقت را مجاز به هر گونه تصمیمی در خصوص آن بدانم. این فضا و این مکان، آمال و آرزوی بسیاری از جوانان و نوجوانان ایران زمین است پس نسبت به حفظ هویت آن که وجود تمام رشتههای هنرهای زیبا در آزادیهای مدنی و علمی است اهتمام بورزید و با سخن گفتن شفاف از مشکلات و تنگناها با دانشجویان فضا را برای رشد این مجموعهی علمی فراهم بیاورید.
ارادتمند
سید هادی رضوی
عضو انجمن علمی مرمت و احیای بناها و بافتهای تاریخی».
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر