#ایران# داستان مختصر مادر بلوچ و فداکاری که پنجاه و یکسال است از فرزند معلولش نگهداری می کند

10.2.2017

كانون حمایت از خانواده جان باختگان و بازداشتی ها 21بهمن: ﺍﻣﯿﻦﺍﻟﻠﻪ ﮐﻤﺎﻟﯽ ﺻﺪﺭﺁﺑﺎﺩی ۵۱ﺳﺎﻟﻪ از بلوچ‌های استان گلستان است. وی ﺍﺯ ﻣﻌﺪﻭﺩ ﻣﻌﻠﻮﻟﯿﻦ ﺟﺴﻤﯽ – ﺣﺮﮐﺘﯽ، ﺫﻫﻨﯽ ﻭ ﺗﺸﻨﺠﯽ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺧﯿﻠﯽ ﺷﺪﯾﺪ ‏( ﺍﯾﺰﻭﻟﻪ‏) هست ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩﯼ ﻣﺎﻧﻨﺪ امین الله، ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺯﯾﺮ ۲۵ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ می‌کنند. ﺑﺎ ﺍﯾﺜﺎﺭﮔﺮﯼ ﻣﺎﺩﺭﯼ ﺻﺒﻮﺭ ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ است ﺗﺎ ﺳﻦ ۵۱ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ دهد.

امین الله بلوچ اکنون ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺳﺘﺎﯼ ﻣﺤﻤﻮﺩﺁﺑﺎﺩ ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﯾﮏ ﮐﯿﻠﻮﻣﺘﺮﯼ ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﮔﺎﻟﯿﮑﺶ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﯽکند.
ﺑﺎﻧﻮی فداکار بلوچ “ﻧﺎﺯﺁﺗﻮﻥ ﻣﯿﺮﮔﻠﯽ ﮔﺮﻣﺎ ﺳﻔﻠﯽ” ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﻌﻠﻮﻟﺶ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻫﻤﻪ ﺳﻬﻢ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎ، ﯾﮏ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
۵۰ﺳﺎﻝ ﭘﯿﺶ ﻭﻗﺘﯽ ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻦ ۲۵ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﺁﻭﺭﺩﻡ، ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺳﺮﯼ ﻧﺮﻡ ﺑﻮﺩ ﻭ ۲۰ﺭﻭﺯﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺑﻪ ﺩﮐﺘﺮ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﻭ ﭘﺰﺷﮏ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ، ﻣﻠﺤﻔﻪ ﺭﻭﯼ ﺗﺨﺖ ﺭﺍ ﭘﯿﭽﺎﻧﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ ﺍﯾﻦ ﺑﭽﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﺳﻄﻞ ﺯﺑﺎﻟﻪ ﺑﯿﻨﺪﺍﺯ ﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﻭ.
ﻣﻦ ﻭ ﺷﻮﻫﺮﻡ ﺑﻪ ﺣﺮﻑ ﺍﯾﻦ ﭘﺰﺷﮏ ﮔﻮﺵ ﻧﮑﺮﺩﯾﻢ، ﺯﯾﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻣﯿﻦﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ۳ﻓﺮﺯﻧﺪﯼ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﺨﺸﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﺑﻪ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼ ﺍﺯ ﻭﯼ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ.
ﻭﯼ ﺑﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﮐﻪ ﭘﺪﺭ ﺍﻣﯿﻦﺍﻟﻠﻪ ۶ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﺭﻓﺘﻪ ﮔﻔﺖ: ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻝ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻣﯿﻦﺍﻟﻠﻪ ﭘﺪﺭﺵ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﮎ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺟﺪﯾﺪﯼ ﺭﺍﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ.
ﺍﯾﻦ ﻣﺎﺩﺭ ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ بلوچ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﯿﺰ ﺍﺯ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﯽ ﻗﻠﺒﯽ ﺭﻧﺞ ﻣﯽﺑﺮﺩ، ﮔﻔﺖ: ﺣﺪﻭﺩ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﯽ ﻗﻠﺒﯽ ﻫﻢ ﮔﺮﯾﺒﺎﻥ ﮔﯿﺮﻡ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺿﻤﻦ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﯾﻀﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﺍﻣﯿﻦﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﺮﺍﯾﻄﺶ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺗﺨﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﻧﯿﺰ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﮐﻨﻢ. ﺍﻣﯿﻦﺍﻟﻠﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﺣﺘﯽ ﺁﺏ ﻫﻢ ﻧﻤﯽﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺘﻤﺎً‌ﺧﻮﺩﻡ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻏﺬﺍ ﻭ ﺁﺏ ﺩﻫﻢ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﯼ ﻧﺒﺎﺷﻢ ﺍﺯ ﮐﺴﯽ ﻏﺬﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻤﯽﮐﻨﺪ. ﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﯽ ﻗﻠﺒﯽ ﺭﻭﺍﻧﻪ ﺩﮐﺘﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ، ﺍﻣﯿﻦﺍﻟﻠﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﭼﯿﺰﯼ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻭ ﺗﺸﻨﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﮔﺎﻫﯽ ﺩﺍﺭﻭﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﺄﻣﯿﻦ ﺩﺍﺭﻭﻫﺎﯼ ﭘﺴﺮﻡ ﺗﻬﯿﻪ ﻧﻤﯽﮐﻨﻢ.
او ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﭼﺮﺍ ﺍﻣﯿﻦﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﻬﺰﯾﺴﺘﯽ ﻧﺴﭙﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺧﺪﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻼﺡ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﻫﺪ ﻭ ﻭﻇﯿﻔﻪ ﺩﺍﺭﻡ ﺗﺎ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻢ ﺍﺯ ﺍﻣﯿﻦﺍﻟﻠﻪ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼ ﮐﻨﻢ.
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻣﯿﻦﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﻧﻢ ﺍﺷﮏ ﮔﺮﻓﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ: ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎ ﻧﺒﺎﺷﻢ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﯽﺩﻫﻢ ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺑﻬﺰﯾﺴﺘﯽ ﺑﺴﭙﺎﺭﻧﺪ. ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﻌﻠﻮﻟﻢ، ﻫﯿﭻﻭﻗﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﮔﻠﻪﺍﯼ ﻧﮑﺮﺩﻡ. ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯽﮔﻮﯾﻢ، ﺣﺘﻤﺎً ﺻﻼﺡ ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺘﯽ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺑﭽﻪ، ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﻝﻫﺎ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﺍﻣﯿﻦﺍﻟﻠﻪ، ﻫﻤﻪ ﺳﺨﺘﯽﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﺧﺮﯾﺪﻩﺍﻡ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻡ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻢ، ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎﯾﯽ ﺑﺪﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﻫﯿﭻ ﻭﻗﺖ ﺍﺯ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﯼ ﻓﺮﺯﻧﺪﻡ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺸﻮﻡ.
گرد آورنده: ولی الله رفیعی