پیام بهنام ابراهیم زاده فعال كارگري و حقوق كودك در رابطه با اعدام خاموش شاهرخ زمانی :
بر سینه ات نشست زخم عمیق کاری دشمن
اما ای سرو ایستاده تو نیفتادی
این رسم توست که ایستاده بمیری
شاهرخ زمانی رفیق وهمراهم بود. آشنایی ما نه در زندان ها که در بین کار و
کارگران شکل گرفته بود.ما هر دو عضو کمیته پیگیری برای ایجاد تشکل های
مستقل کارگری وسندیکایی بودیم . ما در جهت نجات طبقه کارگر از پراکندگی وبی
سازمانی اش هم فکر وهم دل بودیم . چرخ روزگار وکار و پیکار, ما را به
زندان کشاند وآن دیدار های دور وکوتاه مدت به زمانی برای زندگی کردن در
کنار یکدیگر تبدیل شد .
در زندان رجایی شهر این افتخار را داشتم که ماه ها درکنار شاهرخ باشم ودلاوری وسلامتی وبرنامه ریزی برای استفاده از زمان زندان را در او ببینم . او هر روز بعد از آمار صبحگاهی تقریبا 2 ساعت ورزش می کرد بسیار سلامت بود وهرگز به بهداری نرفت وپرونده درمانی نداشت. از هیچ دارویی استفاده نمی کرد ودلیلی برای مردن نابهنگام نداشت. او مطالعه می کرد و از درون زندان هم سعی می کرد در امر مبارزه کارگری موثر باشد . به همین دلیل از تمام جنبش های مزد بگیران حمایت می کرد وبهترین پیوند را با زحمتکشان حتی در درون زندان داشت . او با رسول بوداغی بسیار صمیمی بود. این دو پیوند بین جنبش های کارگری ومعلمان را به صورت نمادین با عکس ها یی که با هم می گرفتند نشان داده اند.
شاهرخ زمانی رفیقی پا برجا بود. اعدام خاموش او ودیگر زندانیان سیاسی وبه خصوص فعالین کارگری در زندان های حکومت، نشان از هراس حکومتگران از این فرزندان رشید طبقه کارگر دارد که در جهت اتحاد وهمبستگی وحرکت به سوی اتحاد همه مزد بگیران حرکت می کنند .شاهرخ بارها گفته بود که از سوی بازجویانش تهدید به مرگ شده است «.. به صورتی که هیچکس بویی هم نبرد !...» اما مرگ جانگداز او نقاب دیگری از چهره حکومتی ها برداشت. چرا که داغ ننگ کشتار زندانیان همیشه بر پیشانی زندانبان ها که همانا.علی مردانی ها ولاریجانی ها وسیستم حکومتی ولایت فقیه می باشند،باقی می ماند. ما کارگران زندانی کماکان پیوند خود را با راه واهداف شاهرخ زمانی که همانا همبستگی واتحاد همه کارگران وتشکیل تشکل های سراسری همه مزد بگیران است ، اعلام می داریم ودر این راه همچون او وهزار ها شهید جنبش کارگری جان بر کف نهاده ایم . یاد شاهرخ زمانی از خاطره تاریخ کارگران پاک نخواهد شد!
بهنام ابراهیم زاده
زندان رجایی شهر (گوهر دشت ) کرج
Freedom Messenger - Ghasedane Azadi
18.9.2015
در زندان رجایی شهر این افتخار را داشتم که ماه ها درکنار شاهرخ باشم ودلاوری وسلامتی وبرنامه ریزی برای استفاده از زمان زندان را در او ببینم . او هر روز بعد از آمار صبحگاهی تقریبا 2 ساعت ورزش می کرد بسیار سلامت بود وهرگز به بهداری نرفت وپرونده درمانی نداشت. از هیچ دارویی استفاده نمی کرد ودلیلی برای مردن نابهنگام نداشت. او مطالعه می کرد و از درون زندان هم سعی می کرد در امر مبارزه کارگری موثر باشد . به همین دلیل از تمام جنبش های مزد بگیران حمایت می کرد وبهترین پیوند را با زحمتکشان حتی در درون زندان داشت . او با رسول بوداغی بسیار صمیمی بود. این دو پیوند بین جنبش های کارگری ومعلمان را به صورت نمادین با عکس ها یی که با هم می گرفتند نشان داده اند.
شاهرخ زمانی رفیقی پا برجا بود. اعدام خاموش او ودیگر زندانیان سیاسی وبه خصوص فعالین کارگری در زندان های حکومت، نشان از هراس حکومتگران از این فرزندان رشید طبقه کارگر دارد که در جهت اتحاد وهمبستگی وحرکت به سوی اتحاد همه مزد بگیران حرکت می کنند .شاهرخ بارها گفته بود که از سوی بازجویانش تهدید به مرگ شده است «.. به صورتی که هیچکس بویی هم نبرد !...» اما مرگ جانگداز او نقاب دیگری از چهره حکومتی ها برداشت. چرا که داغ ننگ کشتار زندانیان همیشه بر پیشانی زندانبان ها که همانا.علی مردانی ها ولاریجانی ها وسیستم حکومتی ولایت فقیه می باشند،باقی می ماند. ما کارگران زندانی کماکان پیوند خود را با راه واهداف شاهرخ زمانی که همانا همبستگی واتحاد همه کارگران وتشکیل تشکل های سراسری همه مزد بگیران است ، اعلام می داریم ودر این راه همچون او وهزار ها شهید جنبش کارگری جان بر کف نهاده ایم . یاد شاهرخ زمانی از خاطره تاریخ کارگران پاک نخواهد شد!
بهنام ابراهیم زاده
زندان رجایی شهر (گوهر دشت ) کرج
Freedom Messenger - Ghasedane Azadi
18.9.2015
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر