.11.2015 7
خبرگزاری بام– مروری بر انواع شکنجه در زندانهای ایران نشان میدهد که از سال ۹۱ ابزار جدیدی با نام هتک حرمت به زندانیان در بین ماموران زندان باب شده که البته باب شدنش به گذشته و علنی شدنش به همین سالهای اخیر برمیگردد و ماموران از این شوه برای شکنجه روحی و گرفتن زهر چشم استفاده میکنند. روشی توهین آمیز که برای خرد کردن شخصیت زندانی و تضعیف روحیه وی از آن بهره مند میشوند.
اگر چه آئین نامه داخلی زندانها اجازه بازرسی بدنی زندانیان را به ماموران میدهد، اما در مقررات نوشته شده زندان، بازرسی بدنی برای معتادان و افرادی که شبهه فعالیتهای قاچاق در مورد آنها وجود دارد اعمال میگردد نه برای همه، آن هم با یورش به بند و آزار جسمی و هتک حرمت به زندانیان در جلوی انظار دیگران.
این حرکت غیر متعارف و توهینآمیز بار اول در نهم آبان ماه سال ۱۳۹۱ در بند نسوان زندان اوین اتفاق افتاد. قطعا و مطمئنا نمیتوان گفت که این روش از سال ۹۱ باب شده اماگزارشهای اعلام و ثبت شده از سوی زندانیان نشان میدهد در این تاریخ هتک حرمت به زندانیان علنیتر و به وقیحانهترین نوع ممکن صورت گرفته است و متاسفانه تا کنون نیز ادامه داشته و از شیوههای معمول ماموران برای آزار و اذیت زندانیان محسوب میشود.
اقدام علنی ماموران در نهم آبان ماه ۱۳۹۱ آغاز شد و در این اقدام حدود ۲۰ نفر از ماموران که از نیروهای گارد یگان حفاظت اطلاعات زندان اوین بودند به حریم خصوصی و شخصی زندانیان سیاسی، بند نسوان زندان اوین یورش بردند. اما این تازه شروع کار ماموران بود آنها ابتدا شروع به برهم زدن نظم و سلب آسایش زندانیان سیاسی کردند و پس از آن به شکل توهین آمیز به بازرسی بدنی زندانیان زن محبوس در زندان پرداختند.
در این اقدام وقیحانه تنها زندانیان سیاسی و عقیدتی مورد تعرض و بازرسی بدنی قرار گرفتند و هیچ کدام از زندانیانی که مورد بازرسی قرار گرفته بودند از زندانیان جرایم عادی نبودند دقیقا بر خلاف آنچه در قانون داخلی زندانها نوشته شده است و البته تفاوت چندانی هم نمیکند، چرا که بازرسی بدنی زندانیان در انزار دیگران امری قانونی محسوب نمیشود چه برای زندانیان سیاسی و عقیدتی و چه برای آنان که از جرایم عادی هستند.
گفته می شود که ماموران از این شیوه برای تضعیف روحیه زندانیان سیاسی و عقیدتی و شکستن آنها استفاده میکنند و یکی از انگیزههای ماموران از اعمال روشهای گوناگون آزار جنسی برای دست برداشتن زندانی از عقایدش میباشد.
درآن زمان زندانیانی که مورد تعرض قرار گرفته بودند با همراهی همبندیانشان به شدت به این نوع رفتارهای توهینآمیز اعتراض کردند و در این اعتراض عدهای هم دست به اعصاب غذا زدند به همین منظور و در اعتراض به اعمال این گونه رفتارها سازمانهای مدافع حقوق زندانیان و حقوق بشر نیز طی بیانیهای آن را محکوم کردند. اما این تنها مورد از هتک حرمتها نبوده و نیست و در ۲۱ آبان ماه ۱۳۹۳ خبر هتک حرمت به «مریم نقاش زرگران» به گوش رسید. زندانی عقیدتی که پس از این موضوع دچار ناراحتی شدید روحی شد.
این زندانی از ۱۷ آبان ماه ۱۳۹۳ پس از۱۷ماه تحمل حبس به مدت ۴ روز به مرخصی اعزام شد اما پس از بازگشت به زندان با رفتار غیر معمول زندانبانان مواجه شد که با اعمال زور او را وادار به درآوردن همه لباسها و لخت شدن جلوی چشم بقیه کردند و تا آنجا که ممکن بود وی را مورد آزار جسمی و شکنجه قرار دادند. در این اقدام ماموران و هتک حرمت آنها، این زندانی دچار بیماری شدید روحی شد موضوعی که هنوز هم زمینه ساز کابوس و ترسهای مریم در پشت میله های زندان زنان است.
قبل از موضوع هتک حرمت، این زندانی مسیحی در هفتم مهرماه سال ۹۲ با تشخیص پزشکان بهداری اوین به بیمارستان مدرس تهران منتقل شده بود کما اینکه او دارای سابقه عمل جراحی قلب هم بوده با اقدام ماموران و هتک حرمت صورت گرفته پس از یک سال که وی با دردهای جسمانی بسیاری تحت مداوا قرار گرفته بود مجددا با اقدام اعمال شده توسط ماموران و دیگر فشارهای زندان دچار نارسایی مجدد قلب شد.
بعد از هتک حرمت از سوی ماموران بند هیچ گونه توضیحی در مورد این موضوع و دلیل رفتاری که با وی داشتهاند داده نشد.
مریم نقاش زرگران، زندانی محبوس در بند نسوان زندان اوین، نوکیش مسیحی ۳۷ سالهای است که نخستین بار در اسفندماه ١٣٨٩ به دفتر پیگیری وزارت اطلاعات احضار و مورد بازجویی قرار گرفت. این بازجوییها که با تهدید و مزاحمت برای اعضای خانواده وی همراه بود، اغلب در مکانهای غیر رسمی و حول پرسش از کلیسای خانگی و جامع ادامه یافت.
وی پس از ۱۹ روز بازداشت با قرار وثیقه ۷۰ میلیون تومانی آزاد شد اما نهایتا چند روز پس از بازداشت سعید عابدینی، شهروند ایرانی-آمریکایی که برای تاسیس پرورشگاه در شمال ایران به کشور بازگشته بود، از سوی پلیس امنیت به صورت تلفنی احضار و بازداشت شد و در همین روز منزل پدری وی مورد تفتیش و کتابها و جزوات دینی و لوازم شخصی وی توقیف شد.
مریم مجددا در اوایل زمستان ۱۳۹۱ به اتهام«اقدام علیه امنیت ملی» بازداشت شد. وی در ۱۷ دی ماه ۹۱ به پلیس امینت احضار و پس از مراجعه به مدت ۵ روز در ساختمان وزرا تحت بازداشت موقت قرار گرفت. این شهروند مسیحی پس از بازجوییهای مقدماتی از ساختمان وزرا بدون تفهیم اتهام به زندان اوین منتقل گردید و پس از طی مراحل بازپرسی، پرونده او برای رسیدگی به دادگاه انقلاب اسلامی فرستاده شد.
پس از تشکیل دادگاه در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب اسلامی به ریاست قاضی محمد مقیسه به جرم «فعالیت تبلیغی علیه نظام جمهوری اسلامی و اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» به چهارسال زندان محکوم شد .حکم صادره در دادگاه تجدید نظر هیچ گونه تغییری نکرد. در تاریخ۲۴ تیرماه سال ۹۲ مریم نقاش زرگران برای اجرای حکم فراخوانده شد و از آن زمان تا کنون در بند نسوان اوین به سر میبرد.
از جمله اتهاماتی که هیچ گاه به وی تفهیم نشد اما در پرونده مذکور قید شده است میتوان به مواردی مانند تغییر دین از اسلام به مسیحیت «شاخه پروتستان» – عضویت فعال در کلیسای جماعت ربانی – تشکیل و راه اندازی کلیساهای خانگی جهت جذب جوانان به مسیحیت – ارتباط با سازمانهای مسیحی خارج از کشور به منظور تبلیغ آئین مسیحیت – مسافرت به کشور ترکیه برای شرکت در گردهمایی های مسیحیان و در بخشی از حکم صادره برای خانم مریم نقاش زرگران چنین آمده است:
«دادگاه فعالیتهای انجام شده را در راستای اهداف ضد امنیتی کشور انگلستان و رژیم اشغالگر قدس در جهت گسترش کلیساهای خانگی در داخل کشور و ایجاد انحراف در جامعه اسلامی دانسته و منطبق با ماده ۶۱۰ قانون مجازات اسلامی و با رعایت ماده ۴۶ قانون مجازات اسلامی، نامبرده را به تحمل ۴ سال حبس با احتساب ایام بازداشت محکوم مینماید.»
مریم نقاش زرگران همچنان با وضعیت جسمانی و روحی نامساعد در بند نسوان زندان اوین دوران محکومیت خود را سپری می کند. وی به دلیل ابتلا به بیماری ASD نیاز مبرم به مراقبت های ویژه و مستمر پزشکی دارد. این زندانی علاوه بر بیماری قلبی در یک سال اخیر با بی حسی دست و پا و دردهای مزمن در مفاصل و ستون فقرات مواجه شده که پس از ماهها در مراجعه اولیه به پزشک متخصص تشخیص اولیه بیماریهای دیسک کمر، آرتروز و پوکی استخوان بوده است و پزشک معتمد زندان دستور بستری ۵ روزه و نیاز فوری به انجام فیزیوتراپی را صادر کرده که با عدم مجوز دادستانی وی همچنان از درد بسیار رنج میبرد. زرگران همچنین در ماههای زندان به کم خونی شدید، بیماری قند و چربی خون مبتلاست که به دلیل عدم صدور مجوز از سوی نهادهای قضائی مربوطه پروسه درمانی وی همچنان متوقف مانده است.
وی در تمام مدت بازداشت و دوران محکومیت با برچسب «زندانی خاص» ، به بهانههای مختلف از هتک حرمت تا عدم اجازه ملاقات حضوری با برادر و خواهر خود برای ماههای متوالی، امیدوار کردنهای واهی برای مرخصی، آزادی مشروط وعدم صدور مجوز اعزامِ به بیمارستان مورد آزار و اذیت سیستم قضائی قرار گرفته است.
شایان ذکر است که تا کنون بسیاری از زندانیان سیاسی عقیدتی مورد اینگونه تعرضات و نقض قوانین قرار گرفته و همچنان از این روش برای اعمال شکنجه بر زندانیان استفاده می شود.
نوشین ارشادی – ۱۶ آبان ۱۳۹۴
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر