ضرر دهها میلیارد دلاری شرکت چینی به درآمدهای نفتی ایران
روزنامه شرق : بالاخره پس از سهسال وزارت نفت به این نتیجه رسید که چینیها باید با آزادگانجنوبی خداحافظی کنند. این اقدام باید سالها قبل انجام میشد تا این نتیجهگیری صحیح اما دیرهنگام عدمالنفع میلیاردی را برای کشور بههمراه نداشته باشد. انعقاد این قرارداد و عدم لغو آن طی سالهای گذشته باوجود تعلل واضح شرکت چینی میتواند نشان از دستهای پنهانی باشد که نهایتا منجر به عقبافتادگی ایران از عراق در برداشت از این میدان مشترک شد. دستهای پنهانیای که طی سالهای گذشته بهراحتی در نفت کارشکنی کردهاند و عدمالنفعهای مختلفی را به نام ایران و ایرانی به ثبت رساندهاند اما از چشم سازمانهای نظارتی دور مانده و مدیرانی که این تصمیمها را خواسته یا ناخواسته گرفتهاند امروز بهراحتی در صندلی دیگر و با پست مدیریتی مشغول به فعالیت هستند.
در حال حاضر این شرکت چینی تولید ۵۰هزار بشکهای این میدان را برای رساندن سطح تولید به ۲۹هزار بشکه در روز به ۴۰هزار بشکه کاهش داده است. با احتساب چهار سال عدمالنفع ناشی از کاهش تولید توسط چینیها در این میدان و در نظرگرفتن نفت صددلاری طی مدت مذکور تنها از این محل کشور با عدمالنفع بالغ بر 4.1 میلیارددلار مواجه میشود. این درحالی است که عراقیها طی این مدت روزانه ۲۹۰هزار بشکه از این میدان مشترک برداشت کردهاند و اگر بخواهیم عدمالنفع ناشی از عدم برداشت طرف ایرانی را در نظر بگیریم این رقم به حدود ۳۸میلیارددلار افزایش مییابد. اولین سوال همین است که برنامه پیمانکار چینی برای کاهش تولید ۵۰هزار بشکهای میدان را به ۲۹هزار بشکه در قرارداد با چه استدلالی پذیرفته شد؟ با چه دلیل و مستنداتی باید تولید از یک میدان مشترک روند نزولی طی کند آنهم در شرایطی که میدان هنوز وارد دوران حداکثر دبی (پایداری تولید) نشده بود. (حداکثر دبی یک میدان (پلاتو) پس از توسعه اولیه آغاز میشود و بین هشت تا ۱۰ سال ادامه دارد.) نکته و سوال دیگر اینجاست که طرف چینی در برنامه تولید قرارداد چرا باید دوره پایداری پلاتوی میدان را سه سال در نظر بگیرد در حالیکه پایداری تولید معمولا هشت تا ۱۰ سال است.
بازهم این سوال ایجاد میشود که در آن زمان (دوره احمدی نژاد) به چه علت این سوال از پیمانکار چینی پرسیده نشده و با وجود تاکید کارشناسان به مسوولان نفتی براساس اظهارات نورالدین موسی کارشناس پروژه در مناطق نفتخیز جنوب هیچگونه عکسالعملی صورت نگرفته است؟ یکی دیگر از ایرادات مهم این قرارداد این بود که محل احداث لوکیشن برای حفر چاهها در پروژه چینیها در عمق خاک ایران در نظر گرفته شده در حالیکه حتی همین شرکت چینی در طرف عراقی محل لوکیشنهای خود را در نزدیک مرز قرار داده است. این شرایط میتواند نفت میدان را به سمت عراق سوق دهد و از اینرو با شیوه نادرست و نیز تعلل چینیها میلیاردهادلار به جیب کشور مقابل ریخته شده است. بازهم این سوال ایجاد میشود که طی سه سال گذشته با وجود تاکید کارشناسان چرا مدیران و مسوولان نفتی نسبت به اینکار واکنش نشان ندادهاند. در نهایت نتیجه تمام سوالهای کارشناسهای مناطق نفتخیز جنوب که توسعه اولیه را برعهده داشتند و تولید میدان را به ۵۰هزار بشکه رسانده بودند به خلع یدشدن از این پروژه ختم شد. یکی دیگر از موارد مهم، انعقاد دو قرارداد مجزای آزادگان جنوبی و آزادگان شمالی برای توسعه یک میدان است.
[تاريخ مطلب: سيزدهم ارديبهشت ۱۳۹۳ برابر با سوم مه ۲۰۱۴]
پیک ایران
روزنامه شرق : بالاخره پس از سهسال وزارت نفت به این نتیجه رسید که چینیها باید با آزادگانجنوبی خداحافظی کنند. این اقدام باید سالها قبل انجام میشد تا این نتیجهگیری صحیح اما دیرهنگام عدمالنفع میلیاردی را برای کشور بههمراه نداشته باشد. انعقاد این قرارداد و عدم لغو آن طی سالهای گذشته باوجود تعلل واضح شرکت چینی میتواند نشان از دستهای پنهانی باشد که نهایتا منجر به عقبافتادگی ایران از عراق در برداشت از این میدان مشترک شد. دستهای پنهانیای که طی سالهای گذشته بهراحتی در نفت کارشکنی کردهاند و عدمالنفعهای مختلفی را به نام ایران و ایرانی به ثبت رساندهاند اما از چشم سازمانهای نظارتی دور مانده و مدیرانی که این تصمیمها را خواسته یا ناخواسته گرفتهاند امروز بهراحتی در صندلی دیگر و با پست مدیریتی مشغول به فعالیت هستند.
در حال حاضر این شرکت چینی تولید ۵۰هزار بشکهای این میدان را برای رساندن سطح تولید به ۲۹هزار بشکه در روز به ۴۰هزار بشکه کاهش داده است. با احتساب چهار سال عدمالنفع ناشی از کاهش تولید توسط چینیها در این میدان و در نظرگرفتن نفت صددلاری طی مدت مذکور تنها از این محل کشور با عدمالنفع بالغ بر 4.1 میلیارددلار مواجه میشود. این درحالی است که عراقیها طی این مدت روزانه ۲۹۰هزار بشکه از این میدان مشترک برداشت کردهاند و اگر بخواهیم عدمالنفع ناشی از عدم برداشت طرف ایرانی را در نظر بگیریم این رقم به حدود ۳۸میلیارددلار افزایش مییابد. اولین سوال همین است که برنامه پیمانکار چینی برای کاهش تولید ۵۰هزار بشکهای میدان را به ۲۹هزار بشکه در قرارداد با چه استدلالی پذیرفته شد؟ با چه دلیل و مستنداتی باید تولید از یک میدان مشترک روند نزولی طی کند آنهم در شرایطی که میدان هنوز وارد دوران حداکثر دبی (پایداری تولید) نشده بود. (حداکثر دبی یک میدان (پلاتو) پس از توسعه اولیه آغاز میشود و بین هشت تا ۱۰ سال ادامه دارد.) نکته و سوال دیگر اینجاست که طرف چینی در برنامه تولید قرارداد چرا باید دوره پایداری پلاتوی میدان را سه سال در نظر بگیرد در حالیکه پایداری تولید معمولا هشت تا ۱۰ سال است.
بازهم این سوال ایجاد میشود که در آن زمان (دوره احمدی نژاد) به چه علت این سوال از پیمانکار چینی پرسیده نشده و با وجود تاکید کارشناسان به مسوولان نفتی براساس اظهارات نورالدین موسی کارشناس پروژه در مناطق نفتخیز جنوب هیچگونه عکسالعملی صورت نگرفته است؟ یکی دیگر از ایرادات مهم این قرارداد این بود که محل احداث لوکیشن برای حفر چاهها در پروژه چینیها در عمق خاک ایران در نظر گرفته شده در حالیکه حتی همین شرکت چینی در طرف عراقی محل لوکیشنهای خود را در نزدیک مرز قرار داده است. این شرایط میتواند نفت میدان را به سمت عراق سوق دهد و از اینرو با شیوه نادرست و نیز تعلل چینیها میلیاردهادلار به جیب کشور مقابل ریخته شده است. بازهم این سوال ایجاد میشود که طی سه سال گذشته با وجود تاکید کارشناسان چرا مدیران و مسوولان نفتی نسبت به اینکار واکنش نشان ندادهاند. در نهایت نتیجه تمام سوالهای کارشناسهای مناطق نفتخیز جنوب که توسعه اولیه را برعهده داشتند و تولید میدان را به ۵۰هزار بشکه رسانده بودند به خلع یدشدن از این پروژه ختم شد. یکی دیگر از موارد مهم، انعقاد دو قرارداد مجزای آزادگان جنوبی و آزادگان شمالی برای توسعه یک میدان است.
[تاريخ مطلب: سيزدهم ارديبهشت ۱۳۹۳ برابر با سوم مه ۲۰۱۴]
پیک ایران
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر